Os dentes da miseria

No ano 1995 estaba eu metido en historias de medias e de carreiras ( desas que lle levan a un a vivir o que vive, ou quizáis non, porque ao final un vive e punto) cando un profesor de Filosofía comentou a noticia da morte de Popper. Catro minutos nun aula chea de feromonas e basta. A verdade é que quizáis era xusto que ese epitafio pertencese ao "amable Karl", pero o que realmente pasaba era que esa non era noticia nin era nada. Se hai unha morte que o ano 1995 nos deixou (respetando a morte dos amados de cada un) é a do máis infame dos sabios: Emile M. Cioran.
Cioran foi o meu compañeiro de prestación (a mítica PSS), nunha biblioteca estéril, onde os únicos libros abertos eran os libros de texto dos pobres rapaciños que unha mestra histérica condenaba a ler unha e outra vez. Cioran viaxou conmigo a Napoles, catro días de tren e fame, e máis tren, e unha banana (grazas, señora), e máis tren... e alí estaba Cioran tamén, na Piazza Garibaldi, naquela pensión con carrachas como cans (máis tarde sabería que ese non era bo sitio para un estudiante estranxeiro). E nas rúas empedradas dun "pueblo blanco" moi especial, ao pe das serras, ao carón do Mediterráneo, alén da Castela cobarde... alí estaba Cioran, ca febre liquidando as neuronas unha a unha, os ciumes enfermizos e o malviver de catro galegos dispostos a liquidar as proibicións a golpe de gintonic. Pero os tempos mudaron e hai tempo que Cioran non aparece nos estantes cada vez máis baleiros, con máis cacharros e menos follas. E eu pensaba que Cioran ficaría sen ninguén que lle aloumiñase os cabelos xa brancos de tanta terra (eso si que o sabía, el non podía estar nun pisiño deses con macetas na porta), esquecido pola adolescencia, citado nos bares de cando en vez. Morto.
Pero hoxe descubrín que non é así. Cioran aínda esta conmigo. E non, tampouco está enterrado nunha soidade infinita: Simone Boué aloumiña os seus cabelos brancos, enxuga o suor de percorrer toda Francia en bicicleta, calma os ánimos da xenialidade impotente, comparte un café, e quizáis un cigarriño, porque: Emilio, unha vez mortos, por que non pegarlle outra vez ao Ducados?