Poderíamos antropomorfizar a nosa malpocadiña cidade na voz masculina que, no primeiro disco do francés-noria chama e rechama para rematar desesperadiña mandando un fax, a non se sabe que autoridade (se cadra empresarial ou adhoclítica) para reclamar a presenza ou, a lo menos, a voz dun home que fixo posible un dos nosos máis prezados bens: a festa total.
Aquela sala ateigada de xentes boquiabertas, na época na que na Coruña había sitios apestosos e mugrentos onde un podía partir unha cella sen ter que dar explicacións a alguén engarabatado que o trata "de vostede", sufriu os acordes multiinstrumentais dos Mano Negra alá polo 90 e pico. Desde entón os coruñeses máis rabudos queríamos a Manu Chao de novo ao pé da torre. Fomos a Compostela (algúns non fomos porque xa estábamos, é o que ten a vangarda...) e fomos a Lalín. A Vigo, a Vilagarcía,... ata algúns estivemos en Madrid, en Granada ou en Toulousse, Roma ou Verona.
E Manu nada... que se non eran os Testigos de Xehová (mira que lles tiña algo de tirria e vai ti a saber de que carallo era) eran os politiquiños de turno cas súas "aes" e "eles", a mín que a única "ele" que endexamáis me conquistou foi a da miña moza, cando bate palmas co seu arte gaditano e lle digo: eeelleeeee!!, pero nada. Manu que nada.
A xente do T.e.s.m.a. que remataba cas garimbas e Manu nada, a vella tropa do Parrús, esnaquizados moitos pola mala droga (os da boa seguimos en pe, vedes??), as xentes do Toñito veña a tirar e tirar dos fíos, as do Pata, os do Atreu, e nada. Manu que nada.
Pero foi. Ou será (a ver, porque hoxe suspendeuse un dos concertos de Monforte).
Isto non é unha crítica musical nin unha reseña dun concerto posible (para iso preme aquí Isto e un berro de desesperación, dunha cidade que, antropomorfizada en adolescente poshippie pecharía os puños nun calentón de mp3da e cun sorriso de mil demos diría:
Me cago en Diós Manu, que xa vale. Tocas ou que??
Co Pato (manuchaísta profesional) en Chiapas e o Manu (patoísta amateur) na Coruña, hai que ver o que ven pola Malegría.
